Gündemin Konusu Türban – İlk Köşe Yazım

Gündemin Konusu Türban – İlk Köşe Yazım

Şu an Türkiye gündemini meşgul eden önemli bir konu. Öyle ki türban, Amerikan Borsasının dolayısıyla tüm Dünya borsasının çalkalandığı, alarm çanlarının çaldığı, beklide bir çözüm bulunamazsa 2 milyar kişinin işsiz kalabileceği kısacası 1929’lardaki Büyük Burhan’ın tekrar yaşanabileceği bir dönemde iken milletin yegâne tartışma konusu oluverdi.

TBMM, Anayasa’nın 10., 13. ve 42. maddeleri üzerinde tartışadursun, türbanın yüksek öğretim kurumlarında serbest bırakılmasının artı ve eksilerini düşünmeden bu meseleyi destekleyen ve karşı çıkan gruplar acaba ne sonuca varacak gerçekten merak ediyorum.

Bu tartışmanın alanında ama tartışmadan uzak olarak şunu belirtmenin doğru ve yerinde olacağını düşündüm. Kıyafet serbestliğinin, türban meselesine destek veren ve türban meselesine karşı çıkan gurupların ilerde belki de süistimal edilebileceğini belirten bir gerçek hikâyeyi aktarmak istiyorum.

Bu çalışmayı gelecek zamanlarda belgeleri ile birlikte paylaşıma sunacağım. Şuan ön bilgi olması açısından bahsetmek istiyorum. Olayı anlatan dedemin babası (sanırım Mevlüt oğlu) Ömer, torunlarını şu satırları söylemiş.

Konya’nın Akşehir ilçesinde Taş Medresede hoca olarak görev yapan “ Ömer Dedem”;

“Düşman askeri Akşehir sınırına dayandığı sırada bir gün, biz medresede iken içeriye heybetli bir subay girdi “Selamün aleyküm ağalar!” diyerek bir kenara oturdu. Biraz durduktan sonra subay;

-“Siz burada ne yaparsınız ağalar!” dedi.

Yarı baygın halde içimizden birisi;

-“İlim irfan öğreniyoruz.” dedi.

Subay;

-“Siz ortada gül kaynatıp kokusuyla kendinizden geçip muhabbet ederek mi ilim öğreniyorsunuz? Yaşlılarımız, kadınlarımız, evlatlarımız vatan için kendilerini feda ederken siz burada nasıl sefa yaparsınız?” dedi ve şunu (meşhur ünlü sözü) ekledi “Çoban çomağıyla, imam sarığıyla askere!” diyerek her camide bir imam kalmak koşuluyla ben de dahil herkesi askere gönderdi. (O zamanlar ilim öğrenenler askerlikten muaftı.) Sonradan öğrendik ki o subay Mustafa Kemal Atatürk’müş.

“Ömer Dedem” ayrıca satır aralarında da şunlara yer vermiş. (Bu kısmı babam utandığı için söyleyemedi.) “Ömer Dedem” engel olmaya çalıştıysa da söz geçiremediği hocalar “kara çarşaf” la içeri “kadın” alıp ellerinde teflerle oynatırlarmış.

“Ömer Dedem” cephede karın boşluğundan vurulmuş ve diğer askerler dedemi öldü sanıp orada bırakmışlar. “Ömer Dedem” taslardaki yemek artıkları ve gübrelerle hayatta kalmayı başarıp eve dönmüş ve “Gazilik Madalyonu” nunu gururla göğsünde taşıyarak torunlarına “Evlatlarım, Atatürk’ü çok sevin. O olmasaydı bugün düşman esiri olacaktınız.” veya orijinali ile “Yavrılarım, Atatürk’ü pek sevin. O olmasaydı böğün gavur esiri olacadınız.” Sözünü miras bırakmıştır.

Sonuç olarak, Kılık Kıyafet İnkılâbı ve Tekke ve Zaviyelerin kapatılması bu sebepten dolayıdır. Dolayısıyla kıyafet serbestliği ileride bu tür olayların tekrar yaşanmasına neden olabilir. Nitekim kara çarşaf altında hırsızlık yapan, erkek ya da kadınlar az yakalanmıyor.

Çözüm olarak, illa türban serbest bırakılacaksa “türban” tanımının yapılması hangi ebatlarda, hangi renklerdeki kumaşın “türban” olarak kabul edilebileceğinin belirtilmesi gerekir. Zaten kara çarşaf, görev alanı dışında cübbe giyimi (hakimler, doktorlar da dahil) yasaktır. Halkın hoşgörüsü ile kurallar işlemiyor olabilir.

İleriki zamanlarda, doğabilecek sorunların başında lise ve ortaokullarda ve kamu kurumlarında da serbest bırakılması istenebilir. Doğru yada yanlış, ancak şu unutulmamalıdır ki nasıl ki ÖSS veya OKS veya KPSS sınavlarında ya da derslerde, şapka takanlar diğerlerinin dikkati dağılmaması için şapkalarını çıkartıyorsa aynı saygının herkes tarafından devam ettirilmesi gerekir.

Son sorun, yerel yönetmeliğe göre zaten şapka vb. takılarla, kurallara aykırı giysilerle derslere girmek yasaktır. Bu çerçeve de bu yönetmeliklerin de üzerinde durmak gerekir.

Bu sorunun en kısa zamanda çözülüp gündemde yerini daha önemli konulara bırakmasını dilerim.

28 Ocak 2008 – Salih Onur ZORLU